Birbirlerini severek evlenmiş Alaric ve Eveline Carter çiftinin ilk ve tek çocuğu olan Dante Carter, 15 Mayıs 1869 tarihinde Godric's Hollow'da dünyaya geldi.
Ailenin uzun zamandır beklediği bu çocuk, daha doğduğu ilk günden itibaren evin merkezine yerleşmişti. Simsiyah saçları ve berrak mavi gözleriyle Dante, onu ilk kez gören hemen herkesin dikkatini çekiyordu. Eveline oğlunun üzerine titriyor, Alaric ise fırsat bulduğu her an onunla vakit geçirmeye çalışıyordu. Fakat Carter ailesinde hayat yalnızca evden ibaret değildi. Dante'nin babası Alaric Carter, Britanya Sihir Bakanlığı bünyesinde görev yapan bir Seherbazdı. Oğlunun doğumundan sonra mesleğini bırakmamış ve görevine devam etmişti. Annesi Eveline Carter ise özellikle su altında yetişen büyülü bitkiler konusunda uzmanlaşmış bir Bitkibilimciydi.
İkisinin de çalışması nedeniyle Dante günün büyük bölümünü anne tarafından büyükanne ve büyükbabasıyla geçiriyordu. Çocukluğunun ilk yılları oldukça huzurluydu. Ailenin tek çocuğu olması nedeniyle el üstünde tutuluyor, çoğu zaman bir dediği iki edilmiyordu. Büyükannesi onu şımartmaktan çekinmezken büyükbabası saatler boyunca ona büyücülük dünyasına dair eski hikayeler anlatırdı.
Dante de bütün bunların içerisinde oldukça neşeli bir çocuk olarak büyüdü. O yıllarda görünüşünde olağan dışı hiçbir şey yoktu. Saçları annesinden miras kalmışçasına simsiyah, gözleri ise masmaviydi. Ancak Dante beş yaşına geldiğinde, ailesi saçlarının arasında birkaç beyaz tel fark etmeye başladı. Başlangıçta bunun üzerinde pek durmadılar. Bir çocuğun saçlarında birkaç beyaz tel bulunması garipti fakat endişe edilecek kadar ciddi görünmüyordu. Aylar geçtikçe durum değişti. Beyazlık saçlarının diplerinden başlayarak giderek yayılıyor, siyah tellerin arasındaki beyazlık her geçen ay biraz daha belirgin hale geliyordu.
Eveline bunun üzerine oğlunu birkaç farklı şifacıya götürdü. Dante üzerinde yapılan incelemelerde herhangi bir hastalığa, lanete veya tehlikeli bir büyüsel etkiye rastlanmadı. Şifacıların vardığı sonuç, oldukça nadir görülen fakat tamamen zararsız bir büyüsel pigment değişimi olduğuydu. Dante'nin gelişmekte olan büyüsü, bilinmeyen bir sebeple vücudundaki pigmentasyonu etkiliyordu. Bunun ona herhangi bir güç veya zayıflık kazandırmadığı özellikle belirtilmişti fakat değişim durmadı. Sonraki iki yıl boyunca saçlarındaki siyahlık yavaş yavaş kaybolurken gözlerinde de benzer bir değişim başladı. Bir zamanlar berrak mavi olan gözleri giderek koyulaşıyor, içerisinde kırmızı tonlar beliriyordu. Dante yedi yaşına geldiğinde değişim tamamlanmıştı. Bir zamanlar simsiyah olan saçları artık baştan aşağı bembeyazdı. Masmavi gözlerinin yerini ise dikkat çekici, kırmızı gözler almıştı. Dante'nin sağlığında hiçbir problem yoktu. Ama çocukların dünyasında bunun pek bir önemi olmadığını kısa süre içerisinde öğrendi.
İlk başlarda yalnızca bakışlardı. Sokakta oynarken diğer çocukların ona normalden biraz daha uzun süre baktığını fark ediyordu. Ardından fısıldaşmalar başladı. Daha sonra gülüşmeler...
Ve sonunda kelimeler geldi.
“Ucube.”
Dante ilk kez yüzüne karşı söylendiğinde ne cevap vereceğini bilememişti.
Yaşadığı değişimin nedenini kendisi bile tam olarak anlayamazken bunu başka çocuklara nasıl açıklayacağını bilmiyordu. Zaman geçtikçe yalnızca sözlerle kalmadı. Oyuna alınmadığı oldu. Yanlarından geçerken yolunu kestikleri oldu. Birkaç kez omzundan itilip yere düşürüldüğü bile oldu. Dante ise çoğu zaman karşılık vermedi. Bir süre sonra evden çıkmamaya başladı. Bahçeye çıktığında bile duvarın veya çitlerin ardından diğer çocukların gelip gelmediğini kontrol ediyor, kendi evinin bahçesinde dahi onlardan saklanmak zorundaymış gibi hissediyordu.
Bir zamanlar saatlerce dışarıda oynayan çocuk, giderek evin içerisinde daha fazla vakit geçirmeye başlamıştı. Alaric'in bunu fark etmesi uzun sürmedi. Bir gün Dante eve kıyafetlerinin üzerinde toprak izleriyle döndüğünde babası neler olduğunu sordu. Dante başta hiçbir şey söylemedi fakat Alaric kısa süre içerisinde gerçeği öğrendi. O akşam oğlunu karşısına oturttu. “Onlar sana bunları yaparken neden karşılık vermedin?” diye sertçe sordu. Dante cevap vermedi, veremedi. Başını önüne eğdi. Alaric'in sesi sertleşti.
“Konuş benimle.”
Dante yine sustu.
Babasının öfkesi arttıkça sesi de yükselmeye başladı. “Sen büyüyünce nasıl Seherbaz olacaksın? Kendini susarak mı savunmayı düşünüyorsun?” Dante'nin söyleyebileceği hiçbir şey yoktu. “Beni hayal kırıklığına uğratayım deme sakın. Yoksa seninle külahları değişiriz.” Çoğu zaman konuşmayı bitiren kişi Eveline olurdu.
“Alaric, yeter.”
Ardından oğluna dönüp daha sakin bir sesle:
“Dante... hadi odana git.”
Bu sahne zaman içerisinde Carter evinde alışılmadık olmaktan çıktı. Alaric oğlunun güçlü olmasını istiyordu.
Onun gözünde dünya, kendisini savunamayanlara merhamet eden bir yer değildi. Dante'nin sessiz kalmasını korkaklık olarak görüyor ve oğlunun bir gün kendi izinden giderek Seherbaz olmasını istiyorsa şimdiden ayakta durmayı öğrenmesi gerektiğine inanıyordu. Dante ise babasının söylediklerini her seferinde biraz daha içine atıyordu. Odasına çıktığında genellikle yatağına oturuyor ve karşı duvarındaki büyük Chudley Cannons posterine bakıyordu.
Turuncu formaları içerisinde gökyüzünde ilerleyen oyuncuların ortasında, Dante'nin en büyük idolü bulunuyordu: Cassian Rowle Chudley Cannons'ın genç ve son derece yetenekli Arayıcısı. Dante onun maçlarını izlemeye bayılıyordu. Rowle'un diğer oyuncuların arasından sıyrılarak Altın Snitch'in peşinden gitmesini gördüğünde kendisini onun yerine koyardı. Seherbaz olmak umurunda değildi. Dante büyüdüğünde arayıcı olmak istiyordu. Bunu babasına da defalarca söylemişti.
Hatta hatırlayabildiği neredeyse her doğum gününde Alaric'ten aynı hediyeyi istemişti. Bir süpürge... Fakat hiçbir zaman bir süpürgesi olmadı.
Doğum günleri geldiğinde Dante büyük bir paketin içerisine saklanmış süpürge bulma umuduyla hediyelerini açardı. Fakat Alaric'in paketlerinden çoğu zaman büyücülük tarihi, Sihir Bakanlığı veya büyücü siyasetini konu alan kalın kitaplar çıkardı. Dante'nin yaşı ilerledikçe kitapların kalınlığı da artıyordu. Üstelik Alaric yalnızca kitapları vermekle kalmıyor, oğlunun onları okuduğundan emin oluyordu. Çünkü onun kafasında Dante'nin geleceği çoktan çizilmişti. Carter ailesinin oğlu bir Seherbaz olacaktı. Eveline ise buna hiçbir zaman aynı gözle bakmadı. “Bırak çocuk ne istiyorsa onu yapsın.” Dante annesinin babasına bunu söylediğini birkaç kez duymuştu. Bazı geceler konuşmalar tartışmaya dönüşüyordu. Dante odasının kapısının arkasından annesinin kendisini savunduğunu duyuyor fakat aşağı inmiyordu.
Yaşıtlarıyla çok fazla vakit geçiremediği için Dante'nin çocukluğundaki en sevdiği günler zamanla hafta sonları olmaya başladı. Çünkü bazı hafta sonları babası onu yanında Sihir Bakanlığı'na götürüyordu. Dante, Alaric'in elini tutarak Bakanlığın koridorlarında dolaşır, babası işiyle ilgilenirken bürodaki diğer Seherbazların masalarının arasında vakit geçirirdi. Alaric'in çalışma arkadaşları ona oldukça iyi davranıyordu. Bazıları ona eski görevlerinden hikayeler anlatıyor, bazıları masalarının çekmecelerinden şeker çıkarıp veriyor, bazılarıysa ileride babası gibi Seherbaz olup olmayacağını soruyordu.
Bu soru Dante'nin pek hoşuna gitmiyordu. Yine de Bakanlıkta bulunmayı seviyordu. Orada yaşıtları yoktu. Kimse yüzüne “ucube” demiyordu. Buna rağmen koridorlarda karşılaştığı yabancıların beyaz saçlarına ve kırmızı gözlerine çevrilen meraklı bakışlarını hissediyor, çoğu zaman babasının biraz daha yakınında yürüyordu.
Alaric genellikle işlerini yarım günde bitirirdi. Bakanlıktan çıktıklarında ise baba oğulun küçük bir geleneği vardı. Eve dönmeden önce Diagon Yolu'ndaki Sugarplum's Sweets Shop'a uğrarlardı. Dante dükkana adım attığında ne alacağını çoğu zaman daha önceden biliyordu. Meyan kökü asaları, kazan kekleri ve balkabaklı pastalar. Bazen Alaric “yalnızca bir tane bay Carter” dese de dükkandan çıktıklarında Dante'nin elinde genellikle olması gerekenden biraz daha büyük bir paket bulunurdu.
Belki de Dante'nin babasıyla geçirdiği en huzurlu anlar bunlardı. Seherbazlıktan konuşmadıkları, kitapların açılmadığı ve Alaric'in oğlundan hiçbir şey beklemediği kısa yürüyüşler... 1881 yazında Carter ailesinin kapısına ulaşan bir mektup, Dante'nin hayatındaki her şeyi değiştirdi. Mektubu ilk gören Eveline olmuştu. Üzerindeki Hogwarts armasını fark ettiği anda yüzündeki heyecanı saklayamadı. “Alaric!” diye bağırdı. Dante annesinin sesini duyup yanlarına geldiğinde mektup hala açılmamıştı. Üçü birlikte oturma odasına geçtiler. Zarf Dante'nin önüne bırakıldı. Dante zarfı açarken ellerinin titrediğini hatırlıyordu.
Kabul edildiğini okuduğunda Eveline oğluna sarıldı. Alaric ise her zamanki kadar kontrollü görünmeye çalışsa da yüzündeki gururu gizleyemiyordu. O gün Eveline, kutlama için Dante'nin en sevdiği tatlılardan biri olan balkabaklı pastasını hazırladı. Akşam yemeğinden sonra üçü pastayı birlikte kestiler. Dante uzun zamandır kendisini bu kadar heyecanlı hissetmemişti. Hogwarts... Orada her şey farklı olabilirdi. Belki oradaki çocuklar ona bakıp gülmezdi. Belki arkadaşları olurdu. Belki Quidditch oynayabilirdi. Belki de sonunda kendisini yeniden normal hissedebilirdi.
Gece ilerleyip yatma vakti geldiğinde Alaric oğlunu yanına çağırdı. Dante babasının karşısına geçti. Alaric bir süre oğluna baktı. Ardından elini omuna koydu. “Seherbazlık yolundaki ilk adımını atıyorsun, oğlum.” dedi. Dante'nin birkaç dakika önceki heyecanı hafifçe söndü. “Beni sakın utandırma.” diye de ekledi. Alaric'in eli hala omzundaydı. “Seninle gurur duymak istiyorum.” Dante yalnızca başını salladı. “Evet, baba.” diyebildi.
Sonra odasına çıktı. Kapısını kapattıktan sonra yatağının kenarına oturdu ve karşısındaki Chudley Cannons posterine baktı. Uzun süre öylece kaldı.
Kendini bildi bileli yaşıtlarından kaçan...
Sokağa çıktığında başını önüne eğen...
Yüzüne defalarca ucube denilmiş...
Kendisine vurulduğunda bile çoğu zaman karşılık verememiş bir çocuk...
Nasıl babasının gurur duyacağı bir Seherbaz olacaktı? Dante cevabı bilmiyordu. Belki de babası haklıydı. Belki gerçekten yeterince güçlü değildi. Fakat ertesi gün ilk kez Diagon Yolu'na bir Hogwarts öğrencisi olarak gidecekti. Bir asası olacaktı, cübbelerini alacaktı, kitaplarını seçecekti ve birkaç hafta sonra hayatında ilk kez Hogwarts Ekspresi'ne binecekti.
Dante yorganını üzerine çekti. Bir süre daha tavana baktı. O gece aklındaki son düşünce babasının sözleri değil, bir süpürgenin üzerinde Hogwarts'ın Quidditch sahasında uçtuğu hayaliydi.
Ve o hayalin verdiği heyecanla uykuya daldı.
Ayrıntılar
Kişilik Özellikleri
Cesur, kurnaz, soğukkanlı ve son derece hırslı bir kişiliğe sahiptir. Keskin zekası ve güçlü gözlem yeteneği sayesinde insanları kolayca analiz edebilir, gerektiğinde onları kendi amaçları doğrultusunda yönlendirebilir. Karizmatik duruşu ve yüksek özgüveniyle çevresindekiler üzerinde doğal bir otorite kurar. Duygularını kolay kolay belli etmeyen Dante, çoğu zaman mantığıyla hareket eder. İdealleri uğruna sınırları zorlamaktan çekinmez ve hedeflerine ulaşmak için gerektiğinde acımasız kararlar verebilir.
Fiziksel Özellikler
Boy: —
Vücut Yapısı: Yaşına göre uzun, atletik ve güçlü yapılı
Ten Rengi: Beyaz
Saç Rengi: Beyaz
Göz Rengi: Kırmızı
Yetenekler
En Güçlü Olduğu Alanlar: Lanetler, saldırı büyüleri, düello, KSKS ve Tılsımlar Dante özellikle doğrudan çatışmada kullanılabilecek büyüleri oldukça hızlı kavrar. Saldırı büyülerinde kuvvet kullanmak konusunda doğal bir yeteneği vardır ve düello sırasında içgüdüleri oldukça güçlüdür.
Element Yatkınlığı: Ateş Ateş Dante'nin büyüsel karakteriyle en fazla örtüşen elementtir. Ateş büyülerini öğrenirken diğer büyü türlerine kıyasla daha doğal ve içgüdüsel hareket ettiği görülür.
Zayıflıklar
Şifa büyüleri, Kehanet ve hassasiyet gerektiren bazı büyü türleri.