Eski bir günlük defterinin sayfaları.

Keşfettiğiniz eski bir günlük defterinin kapağına bakıyorsunuz. Kapağında, işlenen bazı silinmiş harfler bulunan -???ill??? ???g??ti??- bu defterin içerisinde yırtık olmayan birkaç sayfasını okuyorsunuz...

…'nın başlattığı ve yıllara yayılan o karanlık dönem, sadece Hogwarts’taki yoldaşlarım için değil, tüm büyücü dünyası için son derece zorlayıcı geçmişti. Bugün öğrencilerin kahkahalarla yürüdüğü bu koridorlar, o yıllarda asırlık Hogwarts kültürünün tamamen kırıldığı birer savunma hattına dönüşmüştü. Yuva hissi veren o kadim duvarların arasında, bilginin ve merakın yerini hayatta kalma güdüsü aldı; binalar arasındaki o dostane rekabet ise yerini aynı masada oturan çocukların bile birbirini süzdüğü tekinsiz bir şüpheye bıraktı. Sabahları Büyük Salon'da Gelecek Postası’nı açmaya korkan eller, ailesinden haber bekleyen çocukların sessizce ağlayışları ve masalarda bir gecede aniden boş kalan sandalyeler... Tüm bunlar bizlere de ağır bir zihinsel zayiat bıraktı. Kaybedilen isimlerin, bir daha dönmeyen yüzlerin hesabı hiçbir zaman tutulamadı. Yine de o yıllar boyunca şahit olduğumuz bu çaresizlik, işimizi yapmamıza engel olmadı. Duyulan yas veya çekilen korku, bu kaleyi ayakta tutmakla yükümlü bir zihin için lüks sayılacak zaaflardı. Biz sadece vazifemizi yaptık; kayıplarımızın ardından bile bir sonraki günün planını hazırlamaya, düzeni korumaya devam ettik. Asırlık Hogwarts kültürünü korumak, öğrencilerin tekrardan kahkahalarla yürüdüğü ve dostane rekabetin tekrardan hakim olduğu bir dünyayı kazanmak için elimizden geleni yaptık. Günler, sayfası koparılmış bir defteri tamamlamaya çalışırcasına birbirini izledi; her sabah ortak kaygılarla uyanıp, her gece aynı belirsizliklerle gözlerimizi kapattık. Ancak işler beklediğimiz gibi ilerlemiyordu. Yaşadığımız zihinsel tahribat, gözlerimizin önünde devam eden kayıplar büyük bir umutsuzluk tohumunun filizlenmesine yol açıyordu. Hogwarts duvarlarının ardındaki direnç son demlerini yaşıyor, düzen adını verdiğimiz o son kale de gözlerimizin önünde ufalanıyordu. Bakanlık koridorlarında memurların masalarını terk edip yetkilerini devredecek kimse bulamadığı, direnen köklü ailelerin evlerinin birer birer sessizliğe gömüldüğü ve büyücü dünyasının tamamen teslim olmanın eşiğine geldiği o tepe noktasında; her şey aniden ve arkasında tek bir mantıklı açıklama dahi bırakmaksızın durdu.

Hogwarts ve büyücülük dünyasının üzerindeki kara bulutların dağılması kitleler tarafından kutlu bir gün, mutlak bir zafer olarak anlatılmaya başlandı. Sokaklar şenliklerle yankılanırken, ben ve kadim dostum Dumbledore, Hogwarts kültürünü tekrar hatırlatmak, öğrencilerin kahkahalarının hüküm sürdüğü koridorları ve dostane rekabeti geri getirmek için çalışırken; çoğu kişinin inandığı bu 'mutlak zaferin' kitleleri uyuşturan bir illüzyondan ibaret olduğunu düşünmeden edemedik. Dumbledore’un o gece zihninde beliren ve henüz adı konmamış o tekinsiz teori, ...'nın tamamen yok edilmediğine, yalnızca insanlığın ötesine geçen bir yöntemle geri çekilmek zorunda kaldığına işaret ediyordu. Nitekim o gecenin hemen ardından, soğuk bir kasım gecesinde Muggle'ların kapısına bıraktığımız ufaklık, attığımız nihai bir kurtuluş adımı değil Dumbledore’un şüphelerini doğrulayacak o kaçınılmaz güne kadar kazanılmış eğreti bir zamandan ibaret olduğunun farkındaydık. Ne var ki hem Dumbledore hem de ben, teorisinin onu haksız çıkartmasını umuyor ve restorasyon döneminin, hem Hogwarts hem de büyücülük dünyası için illüzyondan ibaret olmamasını diliyorduk.

Restorasyonun ilk yıllarında, toplum korkunun adalet kılığına girdiği bir tiyatroyu izledi. Mahkeme salonlarında 'Imperius' kılıfına sığınan nüfuzlu isimlerin aklanması, mühürlü klasörlerin raflara kaldırılması ve muktedirlerin paçayı kurtarması, kurulan yeni düzenin daha en baştan ne kadar kırılgan bir ahlak üzerine inşa edildiğini kanıtladı. Hogwarts'ta ise huzur henüz bir temenniden ibaretti; şatonun kadim sınırlarında ve gizli geçitlerinde yürütülen denetimler, profesörlerin odalarında sabaha kadar sönmeyen lambaları ve koridorlardaki en ufak yankıda asaya giden eller, aslında hiç kimsenin güvende hissetmediğini gösteriyordu. Nitekim bu dönem bakanlık yetkililerinin kaledeki bu tetik duruşu ve alınan idari önlemleri fazla lüzumsuz ve huzur bozucu bularak zamanla rafa kaldırılmasını sağladı.

Dönemin ortalarına doğru topluma ve kaledeki hayata sahte bir sükûnet hâkim oldu. Savaşın kasvetli izlerini silmek adına dersliklerde geçmiş yılların felaketleri rafa kaldırıldı; öğretmenler ve idare, çocukları korkutmamak adına eğitimi kaygısız, geleneksel bir ritme kavuşturmayı seçti. Çatlayan taş duvarlar sıvanıp üzerleri tablolarla kapatıldı, yaşanan trajedilerin kayıtları ise arşivlerin karanlığında çürümeye terk edildi. Nitekim bu atılan adımlardan sonra koridorları dolduran yeni nesil öğrencilerin birçoğu yaşananlardan bihaberken, zaman zaman kulaktan kulağa aktarılan bilgileri aslı kanıtlamayan bir durum olarak ifade ediyor ve Dumbledore'un teorisinin doğrulanması durumunda toplumsal hafızası silinmiş, savunmasız bir kuşağın yetişmesine sebep oluyordu.

Seksenli yılların sonuna gelindiğinde bu sahte sükûnet, kitleler için gerçek bir barışa, sistem içinse tehlikeli bir uyuşmaya dönüştü. Bakanlık yetkilileri ve toplum, fırtınanın tamamen dindiğine kendilerini inandırarak kalede alınan o eski tedbirleri lüzumsuz birer vesvese olarak görmeye başladı; koskoca idare, ilk sert rüzgârda un ufak olacak kof bir kabuğa dönüştü. Sistemin bu çürümeyi huzur sanacak kadar körleştiğini ve Dumbledore’un o tekinsiz teorisinin kaçınılmaz olarak gerçekleşeceğini düşünerek bir karar verdim: Çökeceği kesin olan bir çatıyı kalede kalarak tutmaya çalışmak artık rasyonel bir vazife değildi. Bu yüzden, sahte bir uykudaki bu yapıdan ve resmi ünvanlarımdan feragat ederek; fırtına kopmadan önce gerçek müdafaayı Hogwarts dışında, kaybettiklerimizin yerini dolduracak yoldaşlar bulmak ve kadim dostumun haklı çıkması doğrultusunda tıpkı on yıl süren belirsizlikteki gibi günü geldiğinde mücadele etmek için geri döneceğime yemin ederek Hogwarts'tan ayrılma kararı aldım.